Gezellig passen op een huisdier

Stichting Oopoeh
OOPOEH, zes letters die staan voor ‘Opa’s en Oma’s Passen Op Een Huisdier’. De Stichting OOPOEH stimuleert ouderen zich in te zetten als maatje voor huisdieren.

 De PDF van dit artikel staan onderaan deze pagina 

Stichting OOPOEH zet 55-plussers in als oppas voor huisdieren. In Nederland zijn een miljoen ouderen regelmatig eenzaam. Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat het gezelschap van een huisdier een positieve invloed heeft op de gezondheid en zelfredzaamheid van ouderen. OOPOEH slaat drie vliegen in één klap: ouderen worden aan meer gezelschap en beweging geholpen, baasjes krijgen een betrouwbare oppas en huisdieren krijgen de aandacht en verzorging die zij nodig hebben.

OOPOEH bestaat nu tien maanden. Bedenkster en oprichtster Sofie Brouwer is erg tevreden over de resultaten. “We hebben al ongeveer vierhonderd matches gemaakt tussen ouderen en huisdieren”, vertelt ze. “Leuk om te merken is dat er niet alleen tussen de OOPOEH en de huisdieren maar ook tussen de OOPOEH’s en de baasjes vriendschappen zijn ontstaan. Een huisdier geldt voor veel dierenbezitters toch als een soort kind en als je dan een lieve OOPOEH hebt die er ook graag voor zorgt, ontstaat er al snel een hechte band.” 

Sofie Brouwer werkte als televisieverslaggever en creatief conceptontwikkelaar in de reclame voor non-profitorganisaties. Toen al had zij het idee iets te doen met eenzaamheid bij ouderen. “Van heel nabij heb ik gezien waar sociaal isolement toe kan leiden, onder andere bij mijn eigen oom. Hij was erg eenzaam en overleed al op zijn vijfenzestigste. Veel te jong en veel te alleen. Verschrikkelijk vond ik dat! Maar het ontbrak mij aan handvaten om hem te helpen. Later herinnerde ik mij dat hij jaren eerder heel erg opbloeide toen hij een hond had. Ik besloot het idee voor Stichting OOPOEH echt uit te gaan werken. Ik ben me toen meer gaan verdiepen in de relatie tussen eenzaamheid en het gezelschap van een huisdier. Ik stuitte op een uitspraak van de Franse psychiater David Servan-Schreiber. Die vond dat je eenzame mensen in plaats van Prozac beter een hond kunt voorschrijven. Dat is gezonder, goedkoper en een meer structurele oplossing voor alle problemen die eenzaamheid met zich mee kan brengen.”

‘We zoeken steeds naar de ware’

Bij het opzetten van OOPOEH kreeg Brouwer hulp van de Stichting DOEN. “Uiteraard waren er hobbels, maar de grootste hindernis is toch wel het bereiken van geïsoleerde ouderen. Om met hen in contact te komen was ik grotendeels afhankelijk van welzijnsinstellingen waarbij deze ouderen al bekend waren. Dat was een grote klus. Deze instellingen zijn zelf heel druk waardoor wij – te – veel geduld moesten hebben. Hierdoor werd ik gedwongen om op een creatieve manier ouderen te bereiken, bijvoorbeeld via hun kinderen, huisarts, fysiotherapeut of door middel van speeddates met de huisdieren uit hun buurt. Wij zijn nog altijd naarstig op zoek naar nieuwe manieren om – geïsoleerde – ouderen te bereiken. Tips zijn altijd meer dan welkom!”

Een maatje vinden voor een huisdier bleek arbeidsintensiever dan Sofie Brouwer vooraf dacht. “Dat komt omdat wij echt maatwerk leveren. We zoeken per OOPOEH naar het meest geschikte huisdier en daar gaat flink wat tijd in zitten. Het is alsof we elke keer weer opnieuw op zoek gaan naar de ‘ware’. De aankomende twee jaar reist Stichting OOPOEH alle provincies af om kennis te maken met zoveel mogelijk ouderen en hen uit te nodigen ook OOPOEH te worden.”

Sofie Brouwer herinnert zich de allereerste match van de Stichting OOPOEH nog erg goed. “Die was voor mevrouw Deketh, een ontzettend energieke vrouw van 97 jaar oud. Tijdens één van mijn eerste presentaties in een woon- en zorgcentrum kwam zij naar mij toegelopen. Ze vroeg of zij ook nog mee mocht doen. Ik was stomverbaasd dat iemand op die leeftijd nog volop actief was. Haar man en veel van haar vrienden leefden niet meer. Ook haar hondje Flappie, waarmee zij ooit in een heerlijk landelijke omgeving woonde, was er niet meer. Haar mooie woning had plaats gemaakt voor een klein kamertje in een zorgcentrum. Dat alles was voor mevrouw Deketh echter geen reden om bij de pakken neer te zitten. Ze nam het initiatief om met mij op zoek te gaan naar haar ideale maatje in de vorm van een hond. Voor nieuw gezelschap én de broodnodige wandeling, die ze liever niet alleen wilde maken. Vrij snel had ik haar gekoppeld aan een heel lief hondje. ‘Orus is in hondenjaren net zo oud als ik’, grapt ze altijd. Ze laat hem drie keer per dag uit in het park en verheugt zich elke keer weer op zijn komst. Voor mij is zij een grote inspiratiebron: leeftijd en gebreken doen er niet toe, je moet zoveel mogelijk uit het leven halen en dat doet zij. Door mevrouw Deketh zag ik ineens dat het idee van OOPOEH echt werkt. Toen ik ook van het baasje hoorde dat het een perfecte match was, heb ik een dansje gemaakt van blijdschap. Ik wist toen: dit moet ik in heel Nederland introduceren!”

Meer informatie op www.oopoeh.nl

‘Brandy weet precies hoe, wat en waar’
Baasje Anita: “Ik heb een Griekse vondeling bij mij wonen. Ze heet Brandy en is drie jaar. Ze is lief, sociaal, rustig, vrolijk en af en toe een beetje bang voor andere honden. Er waren eigenlijk geen aanpassingsproblemen, ze gaat zelfs netjes mee naar mijn werk. Ik zocht een oppas die incidenteel kon oppassen. Ik vond mevrouw Knijnenburg-Beurskens. Zowel Brandy als ik zijn erg blij met haar. Toen we gematcht werden, bleek dat mevrouw Knijnenburg-Beurskens schuin bij ons aan de overkant woont. Beter kun je het niet hebben! Brandy gaat nu meestal één keer in de twee weken op een zondag op bezoek en ze hebben het geweldig met elkaar!”

OOPOEH Knijnenburg-Beurskens: “Het is echt een supermatch! Brandy komt één keer in de twee weken, maar ze mag ook vaker komen hoor. Ik ben flexibel als een andere dag nodig zou zijn. Ik wou dat het mijn hondje was, wat een leuk beest! Ik ben zo ontzettend blij dat ik hier aan begonnen ben. Wanneer Anita haar brengt en ze de lift uit stapt, rent ze meteen naar de goede deur. Brandy weet precies hoe, wat en waar. Ze komt begin van de middag en wordt in de avond weer opgehaald. We hebben een ritueel: zodra ze binnen is, eerst zitten en dan een brokje. Vervolgens ga ik op de bank zitten en legt ze haar hoofd op mijn schoen om een slaapje te doen. We gaan natuurlijk ook wandelen en de buurt denkt dan dat ik zelf weer een hond heb aangeschaft. Dan leg ik uit dat ik een oppasoma ben en reageert iedereen erg enthousiast. De hele buurt vindt het een goed initiatief en ik ook! Brandy voelt soms als mijn eigen hondje, zo goed voelt het. Ik heb vorig jaar mijn eigen hond in moeten laten slapen. Ik was zo verdrietig. Het is geweldig om nu af en toe weer een hondje over de vloer te hebben. Het is echt een moppie, hoe ze rondloopt, zoo blij. En ik ben ook zo blij!”

 Klik op de pagina voor de PDF van het artikel 

OOPOEH PDF

2013 © Tekst: Adri van Esch – Foto: OOPOEH


Twitter

Loading..